‘Wij hebben thuis een vierkant geïntroduceerd’, vertelde een mede-mama op een keer in een groep mensen. ‘In het binnenste vierkant zit alles wat niet onderhandelbaar is. Dat vinden we belangrijk en die afspraken of regels staan dus niet ter discussie. De rand eromheen is onderhandelbaar en de buitenste rand bevat dingen waarover de kinderen zelf mogen beslissen.’
Ik vond het een heerlijk, praktische opvoedtip (en gelukkig mocht ik hem met jullie delen). Als vanzelf kwam het vierkant daarna terug in de gesprekken. Want waarom vind je iets eigenlijk zo belangrijk? En wat te doen met van die onderwerpen, waarvan je het gewoon niet zo goed weet? En welke rol speelt leeftijd?
Afspraken rond kerkgang bijvoorbeeld… moet je die afdwingen? Geloof kun je tenslotte niet afdwingen, maar wanneer is desinteresse eigenlijk echt een keuze? Hoe maak je onderscheid tussen een tiener, die onderzoekt wat er gebeurt als hij zegt niet meer naar de kerk te willen en een tiener die de keuze maakt niet meer betrokken te zijn bij de kerk.
Inhoudelijk heel interessant, maar voor dit blog is vooral relevant wat er gebeurde tijdens het gesprek. Er kwam meer bewustwording. Waarom vind je iets? Waar heeft dat mee te maken? Welke waarden en overtuigingen zitten daaronder? En die bewustwording hielp om daarna met meer overtuiging achter je vierkant te staan of juist veranderingen aan te brengen.
Heb jij mensen om je heen om je vragen mee te delen? En een slag dieper: heb jij er ook met wie je kwetsbare vragen kunt delen? Die verder gaan dan overtuigingen, die raken aan schaamte?
Ik geloof dat we ze nodig hebben! Om steviger te staan, maar ook om in de spiegel te kijken met iemand die daarin vriendelijk en niet veroordelend naast ons staat. Dat gun ik mezelf, dat gun ik jou!
En daarom de geïntroduceerde matchingsmaand. Lees er alles over in dit verhaal en dit blog en op Thuis in liefde.
Geef een reactie