Kleine snotneus!

Dat zo’n kleine snotneus me zó boos kan maken, daar kan ik niet over uit. En toch ook weer wel. Zo gek is het eigenlijk ook niet. Hij in zijn strijd voor meer autonomie, ik met vermoeidheid en allerlei triggers. Ja, dan slaat de vlam weleens in de pan.

Ik zal het schetsen: een kleine jongen wil zelf zijn jas aandoen. Mama is al te laat voor school, maar de kleine man neemt alle tijd. Mama pakt de jas van de grond, duwt zijn armen erin. ‘We hebben geen tijd, volgende keer mag je het zelf…’

‘NEE!!’

De kleine jongen houdt zijn poot stijf, letterlijk. Mama geeft een ruk, kleine jongen schopt, mama ploft uit elkaar, duwt… De jongen valt en stoot zijn hoofd. Hij brult! En zit uiteindelijk brullend achterop de fiets. Mama is nog te boos om ‘sorry’ te zeggen.

Kinderachtig hé. Ik zie het zelf ook wel. En dan te bedenken dat dit nog een redelijk light-versie van boosheid is. Het kan aan beide kanten erger.

De hele fietstocht naar school raast er van alles door mijn hoofd: Je hebt jezelf niet onder controle. Je hebt echt een probleem met boosheid. Als mensen dit van je wisten… Hoe kun je je kind duwen? Dit kan écht niet! Je bent echt een slechte moeder.

Gevolg is uiteraard dat de stemming er niet beter op wordt. Op de terugweg val ik ook nog eens uit tegen de oudste. Wat opnieuw trigger is voor allerlei gedachten. De ultieme? Hoezo dacht jij eigenlijk klaar te zijn voor kinderen?

Maar is dat alles? Is dit zover als ik kan komen? Zover als ik mag komen?

Nee. Het zijn gedachten om tegen in opstand te komen. Want: Ik ben niet de enige! Ik ben ook niet gelijk een slechte ouder. Dat ze me zo kunnen triggeren, bewijst een diepe verbondenheid met mijn kind. Ik kan kleine stappen zetten om dit te veranderen. De boosheid op zich is niet het probleem. Ik kan weglopen als die boven komt. Ik kan onderzoeken wat mij zo raakt. Of welke omstandigheden ertoe leiden dat ik sneller boos wordt.

Ja, mama’s kunnen boos worden. Zelfs op baby’s. Maar onze gedachten daarover hebben niet het laatste woord. Tenminste… als we open durven zijn. In de spiegel durven kijken; het liefst samen, want alleen is zo alleen. Geef anderen de kans om je hiermee te helpen!

Ps. Juni 2024, komende maand, gaan we op Thuis in liefde aan de slag met Samen opvoeden. Doe jij mee?