Ze huilt al heel lang en het gaat helemaal nérgens over. Echt!
Jij huilde vroeger ook veel, was net zo’n gevoelig kind. Daar is mijn innerlijke stemmetje. En je voelde je daarin best wel eens alleen. Weet je nog? Dus…
Ja, ja! Klopt! En ik zie dat ze echt verdrietig is, ik wil er ook graag voor haar zijn. Ik negeer mijn primaire reactie. Met rustige stem praat ik tegen haar, neem haar op schoot voor een knuffel.
Maar van binnen stormt het. Een soort argh!!!-gevoel. Beter kan ik het niet omschrijven. Argh, laat dit stoppen. Ik trek dit huilen niet! Stop!
Ik vecht er nog even tegen tot het ineens losbarst.
‘En nu is het klaar. Je hebt alleen maar je teen gestoten. Daar hoef je niet zo om te brullen!’
Ze begint harder te huilen.
Ik duw haar ruw van mijn schoot. ‘Ik ben er klaar mee’, roep ik.
Beneden gekomen dring ik mijn tranen terug. Wat deed ik?! Zo wil ik niet met haar omgaan!
Je kind gaat op jouw knoppen drukken, zei iemand eens. Zo voelt dat inderdaad wel. Alsof er vanbinnen een alarm begint te loeien, waardoor ik niet meer helder denk, primair reageer. En dat voelt kwetsbaar, machteloos. En machteloosheid is dé trigger om een ander pijn te doen. Maar ja… durf maar eens hardop te zeggen, dat dit je wel eens gebeurt.
Er was een moment dat ik het wel deed. Ik vond herkenning. En op de één of andere manier zorgde dát ervoor dat het makkelijker was om te zoeken naar wat zou kunnen helpen. Omdat schaamte op slot zet, in de kramp. In een kramp kun je niet veranderen.
Waarom worstelen we zoveel alleen, terwijl juist de objectieve, neutrale blik van een ander kan helpen? Ja, ik ben verantwoordelijk voor hoe ik met onze kinderen om ga, maar tegelijk: we hebben elkaar, we hoeven het niet alleen te doen.
Hoe zit dit met jou? Heb jij zo’n knop? Iets wat jou diep van binnen raakt, omdat het iets pijnlijks van vroeger raakt? Hoe ga jij ermee om? (Stuur me gerust een pb om dit wat anoniemer te delen dan in de comments.)
Geef een reactie