‘Maar waaróm ooit?!’ riep ik tegen mijn man. ‘Ik snap hier echt he-le-maal niets van! Hoezó ga je eerst wat werk doen?’
De rest van dit gesprek laat zich raden, ik bespaar je de gênante details. Feit is wel dat ik in het vuur van conflicten alles lijk te vergeten wat ik geleerd heb over communicatie, vaak samengevat in grappige afkortingen als OMA thuislaten, ANNA meenemen, gebruik LSD, smeer NIVEA etc. Mocht dit je niets zeggen; google is je grote vriend.
Nu is ‘waarom?’ op zich best een redelijke vraag, zij het niet dat de (klem)toon vaak de muziek maakt. En ‘hoezo?’ kan uitnodigen tot een gesprek, maar niet als het eruit komt alsof geen enkel antwoord juist kan zijn.
Hoewel de praktijk in mijn geval dus weerbarstig is, blijft het advies ‘zoek naar elkaar’ en ‘praat erover’ mijn topadvies bij elke bruiloft. Dus als ik sokken geef, dan hang ik dit eraan. Als ik theezakjes moet beschrijven, idem.
Tot ik bedacht: maar hoe doe je dat dan? Hoe zoek je elkaar? Wat is dan de juiste vraag? En waarom hebben we daar niet iets voor? Dus ging ik aan de knutsel toen er weer een bruiloft aan kwam. Het communicatiespel dat ontstond, gaf ik weg.
Helaas. Want enige tijd later had ik het wel kunnen gebruiken. Meer dan ooit. Want ruzie hebben over het wel of niet werken van manlief was nog te doen, maar een conflict over seksualiteit is van een totaal andere orde. Me niet gehoord voelen als het gaat om de beleving van seksualiteit doet pijn. Heel veel pijn.
Gelukkig had ik de foto’s van het spel nog. En werkelijk… de vragen sneden hout! ‘Wat zou jij het liefste willen?’ was zo’n gouden vraag, die deuren opende. Of ‘Wat voelde jij op dat moment?’. En ‘Wat zou je willen dat ik zeg?’
Nu overweeg ik patent aan te vragen voor dit spel. Wat denk jij; goed idee?
Geef een reactie