Ik draag (vrijwel) geen make up.
Onze meiden zien het dus weinig.
Toch kwam de vraag:
‘Mag ik een make-up doos?’
Een paar weken later zaten onze meiden tegenover elkaar.
Een propje wc-papier in de hand.
De één veegde over de wang van de ander.
Ze gingen even make-uppen.
‘Ik doe je ogen ook nog even.’
Ergens niet heel vreemd.
Op spelletjeswebsites is opmaken een veel voorkomend spel.
Moet je wel voor ‘meisjesspelletjes’ kiezen.
Dat hoort er blijkbaar bij.
En in de speelgoedwinkels kom ik het ook vaak tegen.
(Was dat vroeger ook zo?)
Make-up…
Vroeger was het uit den boze.
Ik mocht het niet.
Maar nu zijn wij de ouders.
Wat vinden wij ervan?
Op welke leeftijd mogen de meiden het?
Welke boodschap krijgen ze mee van die spelletjes?
Wat willen we daar tegenover zetten?
Zoals altijd begon het gesprek spontaan.
En stotterden mijn man en ik wat.
Al pratend vonden we onze woorden.
Zoals jij jouw woorden vindt.
Laten we elkaar vast inspireren.
Hoe ga jij om met make-up en kinderen?
Wat wil je ze meegeven?
En wat niet?
Volgende week vertel ik je meer over ons gesprek.
Geef een reactie