Onze kinderen houden van fantaseren en een nieuw broertje of zusje prikkelt dat regelmatig.
Op een keer in de auto was het weer zover: ‘Krijgen wij nog een baby?’
Na wat vage antwoorden sloegen ze op hol.
‘Of twee?’
‘Of wel tien?’
‘Nou, dat sowieso niet’, zei ik beslist.
Onze kinderen komen ook nooit uit de waarom?-fase. Dus dat was de vervolgvraag. ‘Waarom?’
‘Ja, nou, ehm…’
Mijn man en ik keken elkaar aan. Hoe leggen we dat nu weer uit?
Als je zelf al zoekend bent hoe of wat, hoe leg je dat dan aan kinderen uit? Zo simpel mogelijk, wist ik. En houd je gerust aan de feiten. Oké, daar gingen we.
‘Je kunt niet zomaar een baby maken. Dat is een heel bijzonder cadeau van God.’ Met die zin kwam ook de volgende. ‘Het is een cadeau om goed voor te zorgen. Een kostbaar cadeau. En soms denken een papa of mama dat ze niet klaar zijn om dat cadeau te ontvangen. Om allerlei redenen.’
Onze altijd bijdehante dochter ging vrolijk door: ‘Is dat bij jullie ook zo?’
Weer keken onze man en ik elkaar aan. Moesten we nu echt onze gedachten hierover met deze dame gaan delen?
Tijd voor een afleidingsmanoeuvre, in het thema, dat dan weer wel.
‘Er zijn manieren voor een man en vrouw om geen kind te krijgen. Jullie weten van het eitje dat springt, toch? Je kunt ervoor zorgen dat er dan geen zaad bij het eitje komt. Of dat er helemaal geen eitje meer springt.’
De jongsten waren allang afgehaakt. Nu hield de oudste het ook voor gezien.
‘Ik zie een…’, riep ze.
Het gesprek bleef nog even hangen. Misschien door die twee onderwerpen bij elkaar: een baby als cadeau en gezinsplanning. Ik sprak er veel vrouwen over. En hoor datzelfde ongemak dan terug.
Hoe zit dit precies? Hoe mag je hiermee omgaan als christen?
We zijn mensen.
We zijn God niet.
We zoeken.
We tasten.
We bidden.
We maken een keuze.
En we leven in vertrouwen.
Geef een reactie