Negen maanden zwanger en een paar maanden borstvoeding, dat is best prettig. In plaats van een maandelijkse mood swing door PMS was er negen maanden een enorme, uitgerekte swing. Ik keek uit naar wat maanden borstvoeding om er nog even van te genieten geen cyclus te hebben. (Lees hier waarom). Heel stiekem hoopte ik dat de zwangerschap van een jongen mijn hormonen in balans had getrokken.
Toen kwam de ‘grijze wolk’ (zie blog). De enige conclusie leek me dat mijn hormonen nogal snel van de leg raakten. Maar kon ik bij de menstruele cyclus nog bedenken dat ik er even doorheen moest, in deze tijd had ik geen enkel houvast. Hoelang kon dit duren?
Ik stopte met borstvoeding, klom op uit het dal. Heerlijk, wat voelde ik me weer licht, vrolijk en verliefd op mijn kleine man. Dat bleef ik en ben ik nog steeds. Goddank. Maar toen de menstruatie weer begon, haalde de week voor de menstruatie alles weer een beetje terug. Dat onbestemde gevoel, onrust, negatieve gedachten, vervreemding en angst.
In een eerder blog schreef ik over een heel voorzichtig waarderen van de menstruele cyclus. Na de zwangerschap bleek ik echter weer deels opnieuw te moeten beginnen. Eerst was er vooral een sarcastisch ‘oh ja, zo ging dat’. Toen ging ik weer vechten: dit zou me niet overkomen. Ik haalde het voedingspatroon uit de kast, ging sporten, probeerde de stress te beperken.
Maar natuurlijk is het niet zó maakbaar. Oh ja, het helpt. Klachten worden verzacht, begin ik nu te merken. Het belangrijkste echter bleek ook nu weer de acceptatie van de cyclus zoals die bij mij past. Het waarderen van wat de cyclus me tegelijk geeft, hoe het helpt.
Herken jij hier iets van? Wil je ook aan de slag met je cyclus? Bekijk hier de cursus Thuis in je cyclus en neem contact op voor de mogelijkheden.
Geef een reactie