Ik ben een denker, regelmatig zelfs een piekeraar. Ik denk over opvoeden, ouderschap, moeder zijn. Over hoe ik dat doe en welke gevolgen het zal hebben. Hoe ben ik moeder? Wat nemen onze kinderen mee? Weten ze zich geliefd? Zullen ze positief terugkijken?
Maar meer en meer besef ik wat echt waarde heeft: ze wijzen op God als enige onfeilbare Ouder. Hij is altijd aanwezig, verbindt zich altijd met hen, kan hun emoties hebben, staat dag en nacht voor hen klaar.
Beetje cliché?
Misschien. Maar ik heb het nodig om mezelf daaraan te herinneren. Ik heb het nodig als ik pieker over ‘faal’-momenten, als ik mijn rol als moeder te zwaar opneem, als ik worstel met patronen die zich de generaties door herhalen.
Dat ‘cliché’ ontspant op die momenten. Mijn kinderen, geborgen in Gods hand. Als ik ze dat maar meegeef. Als ze daar maar van doordrongen zijn. Als we dat maar samen leren beleven.
Dan laat ik alle gepieker rustig los. Want met God komen onze kinderen goed terecht!
Geef een reactie