Zoals jullie misschien weten, was november voor mij een maand van schrijven. Ik deed dat met een organisatie die open staat voor iedereen en voor alle verhalen en er waren dan ook mensen aanwezig, die zich tot de LHBTIQA+ community rekenen. Tenminste… ze identificeren zich met één of meerdere letters.
Soms gingen online chatgesprekken over inclusiviteit of gender van hoofdpersonen en dat voelde wat ongemakkelijk, juist omdat ik wist dat mijn persoonlijke visie niet altijd strookt met de meest gebruikelijke daar. Pas ik hier, vroeg ik me af, en op een bepaald moment gooide ik die vraag in de groep. Er ontspon zich een open en eerlijk gesprek.
Eerlijk, ja, en zoekend. Want ik bracht het gesprek al snel op de kern. Kunnen wij met elkaar door één deur, ook als mijn visie pijnlijk is voor jou? En andersom. Wanneer is het veilig? We kwamen er niet helemaal uit, erkenden met elkaar dat het zo razend ingewikkeld is. Maar er was een gesprek, er was een zoeken en dat vond ik zo ontzettend mooi!
‘Ik denk’, zei één van de mede-auteurs, ‘dat het belangrijk is om naar elkaar te luisteren. Waarom vind jij dat? En wat betekent dat voor jou? En wat is jouw verhaal erachter?’ En een ander, afkomstig uit een christelijk gezin, zei: ‘Het christelijk geloof zou júist liefdevol moeten zijn, toch, want liefde is hét kenmerk van een christen.’
Het gesprek vulde me met dankbaarheid, maar ook een beetje met schaamte. Want in de gesprekken sijpelde ook pijn door. Pijn uit het heden of verleden over contact met christenen. We zijn heel goed in het delen van onze visie – hoewel…? – , maar wat als we bekend zouden staan om een open, vragende houding? Wat als we allereerst bekend zouden staan om onze positieve luisterhouding?
Geef een reactie