Zomaar vanuit het niets zei ze het: ‘Een meisje wordt een vrouw, een jongen wordt een man.’ We hadden het er wel eens over gehad, maar dat was even geleden. Was het op school langs gekomen? Of had het te maken met het Bijbelverhaal van baby Mozes die een man werd?
Ze ging verder. ‘Als ik zooo groot ben’, haar hand ging hoog de lucht in, ‘dan kan ik zweven!’
Heerlijk dat associëren!
‘Vrouwen kunnen toch niet zweven?’ vroeg ik. ‘Kan mama zweven?’
‘Vrouwen kunnen alles’, zei ze.
‘Echt? Wat dan?’ vroeg ik met een lach.
Er volgde een opsomming: ‘Ze kunnen met de computer, ze kunnen schrijven, ze kunnen eten koken, ze kunnen boeken lezen, ze kunnen slapen met hun ogen dicht.’
Ze keek een beetje beteuterd toen ik in lachen uitbarstte. Maar wat was dit mooi! Met haar omschrijving had ze precies mijn bezigheden omschreven. Want ja, ik schrijf verhalen, en ja; ik zit regelmatig achter de laptop te werken, ik kook, ik slaap en ik lees héél graag boeken.
Ik wist het wel, dat ik een voorbeeld was als ouder. Maar met dit gesprekje werd het wel heel duidelijk. Het beeld van wat een vrouw is, is zeker in de eerste jaren voor een groot deel afhankelijk van wat de kinderen bij mij zien. En het beeld van wat een man is, volgt uit wat ze bij papa zien. Mooi eigenlijk!
Er vormt zich bij de meiden een beeld over rollenpatronen: wie doet het huishouden, wie werkt, wie maakt schoon, wie zorgt voor de kinderen, wie troost, wie leest voor, wie kookt, wie werkt in de tuin, wie gaat er graag op uit. Er vormt zich een beeld over hoe ik met mijn lijf om ga; hoe blij of juist niet ik ermee ben, welke dingen ik erover zeg. Ze zien of ik lief of hard voor mezelf ben in mijn gevoelig zijn.
Ze zien heel veel… Maar gelukkig hoeft dat me niet bang te maken. Want: ‘vrouwen kunnen alles.’ Hoewel… misschien is er toch nog werk te doen in het bijstellen van dat beeld!
Geef een reactie