Ze was zó boos geweest! Zo zeurderig. Ze luisterde gewoon niet en negeerde me zelfs! Ik was er klaar mee: niks geen geduld of liefdevolle benadering. Ik zou er korte metten mee maken. ‘Klaar nu! Stoppen met huilen.’
Het gevolg? Een heel verdrietig meisje en een mama in gedachten verzonken met schuldgevoel dat knaagde. Want ergens zag ik het wel: eerste schooldagen zijn pittig! Niet dat dan alles maar mag. Maar toch…
Ik wist wat zou helpen. Herken je dat? Je weet wat je kind nodig heeft. Op schoot nemen, haar emotie ondertitelen, begrip tonen én duidelijkheid geven. Kortom: weer verbinden.
Maar argh… je kind was zo ongelooflijk irritant! Het gedrag kan gewoon niet. Daar zat ik nog helemaal. Ik was gewoon boos. Deze keer kon ik vrij snel schakelen, maar soms kost me dat meer tijd. Een uur of een middag. Maar nu was het tien minuten, toen nam ik haar op schoot.
Ze smolt bijna direct, nestelde zich in mijn armen. En ik smolt mee.
Makkelijk? Nee! Het is, zwaar gezegd, zelfverloochening, de minste zijn, de eerste stap zetten. Maar het is mijn hoop voor ons gezin. Dat we elkaar altijd weer opzoeken. Warm, liefdevol. Ook als ze ‘straks’ tiener zijn of volwassen.
Want dan worden relaties hersteld. En er is een bijkomend voordeel: op schoot bereik je tien keer meer. Meer aan bereidheid om te luisteren naar jou en meer aan rust.
Geef een reactie