Ik zit met de camera in de hand. Wat een fantastische foto van mijn zoontje. Die lach van hem; het liefst deel ik die met iedereen. Of een foto van de meiden, ook leuk. Dat klinkt veel te trots, maar tegelijk… Ik bén trots op die lieve, prachtige en gezellige meiden!
Dus open ik Instagram om een verhaal te maken. De volgers op mijn persoonlijke account zullen het leuk vinden om de kinderen te zien. Ik ken ze allemaal, de instellingen zijn op privé gezet, prima dus. De online wereld maakt deel uit van mijn leven en de kinderen ook. Niet meer dan logisch dat ik over hen deel.
Trouwens, ik heb nobele doelen om te delen over mijn kinderen. Ik wil eerlijke verhalen vertellen, eerlijke plaatjes laten zien. En op de website Thuis in liefde probeer ik andere ouders te inspireren, onder andere door persoonlijke blogs. Dus ik vertel over de kinderen. Of citeer een uitspraak. Of vertel over een situatie. Oké, dat is geen beeld, maar wel iets persoonlijks.
Prima toch?
Ja, maar waarom twijfel ik dan nog? Waarom kriebelen de vragen? Kan en mag ik delen uit het leven van de kinderen in woord of beeld? En zo ja, waar ligt de grens? Welke overwegingen spelen mee? En welke gevaren zijn er? Deel ik over onze kinderen of van onze kinderen? Het is een klein verschil, maar mogelijk wel één met consequenties. Geef ik iets weg van de kinderen, wat eigenlijk van hen is?
Er is een prachtig woord bedacht voor het online delen van beelden van (of woorden over) je kinderen: sharenting. Een samenvoeging van share en parenting. Daarover volgt een nieuwe serie, waarin ik mijn twijfels in de ogen kijk. We luisteren naar experts, maar ook naar ervaringen van andere ouders. Lees je mee?
Geef een reactie