Ik heb zo mijn twijfels over het plaatsen van foto’s van onze kinderen. In deze serie blogs kijk ik deze twijfels in de ogen. Vandaag: filmen door een vreemde.
Het was op een prachtige plek met uitzicht over het stadje. We stonden even stil om een foto te maken. Een man en vrouw kwamen op ons af met hun camera. Helemaal verstond ik het niet, maar ik begreep de gebaren. Ze wilden dat we een foto maakten.
Maar toen ik de camera wilde overnemen, bleven ze gebaren en wijzen op onze meiden. Ik luisterde wat beter. Nu verstond ik iets over kinderen. Ik moest ze wel verkeerd hebben verstaan. ‘What?’ vroeg ik. En weer wezen ze op de kinderen. Ik had het wél goed gehoord. Het cliché was dit keer waar: ik geloofde mijn oren niet. Ze wilden mét mijn kinderen op de foto? Hoezo?!
Ik werd ineens boos. ‘Of course not’, zei ik zeer kortaf. Ze presteerden het om me heel verbaasd aan te kijken, waardoor ik me weer afvroeg of ik het niet toch verkeerd had begrepen. Wie vraagt er nu om met kinderen van een ander op de foto te mogen?! Maar mijn man had het ook zo verstaan. Bizar!
Deze mensen vroegen om toestemming, maar er zijn nog ongemakkelijker momenten. Zoals toen ik naar een voorleesmoment ging in de bibliotheek. Alle kinderen zaten keurig op een rijtje naast elkaar. Een vader pakte zijn mobiel erbij en begon te filmen. Waarschijnlijk filmde hij zijn dochtertje, maar daarmee filmde hij nog veel meer kinderen mee.
Het roept de vraag op: wat doe je met het filmen door een ander? De voorlezer keek de filmende vader na een tijdje aan en zei: ‘Het is niet toegestaan beelden hiervan online te delen.’ ‘Oh, maar ik film het voor haar moeder’, antwoordde hij.
Waarschijnlijk klopte dat. Maar ergens schendt het de privacy van mijn kind, want hij filmde (niet overdreven) zeker een kwartier. En dat hele kwartier zat mijn dochter naast zijn kind. Dat voelt niet goed. Misschien is het tijd voor ‘regels’ als het gaat om filmen in het openbaar. Want ook dan hebben kinderen rechten.
Ik durfde niets te zeggen, maar nam me voor het een volgende keer wel te doen. Misschien moest ik die boosheid terug pakken van de eerste situatie. Kom niet aan mijn kind! Ook niet (of zeker niet) met je camera.
Hoe ga jij om met camera’s in de openbare ruimte?
Geef een reactie