‘Laat me los!’
De kleine man gilde en trapte. Ik had hem opgetild bij de kraan. Zijn handen waren zwart. Maar hij maakte een hels kabaal, schreeuwde moord en brand.
Zoals vaak was mijn eerste neiging streng te zijn. Ik zou hem even duidelijk maken wat ik wilde.
Gewoon stoppen, klaar nu. We gaan handen wassen zoals altijd, dus nu ook. Basta!
Maar op tijd herinnerde ik me onze goede voornemens: we zouden gaan ondertitelen. Een weggezakte truc weer uit de doos halen.
‘Volgens mij wil jij geen handen wassen. Je wilt gelijk aan tafel.’
Het schreeuwen ging gelijk al over in boos huilen. Vlug ging ik door.
‘Je vindt het niet fijn om opgetild te worden. Dat maakt je boos.’
Sja, geef hem eens ongelijk. Het is ook bar oneerlijk dat mama sterker is. Ondertitelen helpt in meerdere opzichten. Het dwingt me zijn perspectief te pakken.
Hij is rustiger, luistert nu. Tijd om door te pakken.
‘Maar handen wassen moet wel gebeuren. Zo kun je niet eten. Zal ik anders de kruk pakken? Dan kun je het zelf doen.’
Even later zaten we aan tafel. Ik glimlachte vanbinnen, omdat dit ‘trucje’ eigenlijk altijd werkt.
Ho… dat klinkt te oneerbiedig. Dit is geen truc. Dit is emotionele vorming.
Geef een reactie