Dochter was verdrietig. En niet zomaar een beetje, nee, ontplof-verdrietig. Het hele huis genoot er van mee. Hoewel dat niet altijd het geval is, voelde ik dit keer aan dat er meer aan de hand was. Ik deed mijn uiterste best mijn groeiende onrust te beperken en me op haar te blijven richten.
‘Waar ben je zo verdrietig over?’ vroeg ik. ‘Ik wil je graag helpen.’
‘Ik weet het niet!’ riep ze.
We kwamen geen stap verder. Haar verdriet maakte haar boos, waardoor ze niet meer open stond voor troost. En mijn onmacht om haar te helpen, maakte mij boos. In een vlaag van helderheid herinnerde ik me ineens hoe ik als jeugdhulpverlener met dit soort situaties omging. Ik pakte een pen en papier en ging bij haar zitten.
‘Ik heb het idee dat je iets lastig vind’, zei ik, ‘maar je weet zelf ook niet precies wat. Ik denk dat het je helpt, als we daar eens rustig over nadenken. Kijk, ik teken hier een groot rondje. We weten niet precies wat er is, maar wel dat je verdrietig en boos bent.’
Ik tekende een cirkel en liet die leeg. Aan de zijkant tekende ik een boze en een verdrietige emoticon.
‘We gaan gewoon alles opschrijven, waar je aan denkt. Waar heeft je boosheid mee te maken?’
Ergens had ik het gevoel dat het te maken had met koor. Daar begon ik mee, toen ze knikte. Ik schreef het woord op. Al pratend kwamen er meer woorden bij, tot er een lampje begon te branden. De jongedame zou binnenkort een uitvoering hebben, maar ze wilde niet voorin zitten, bij de rest. Toen dat duidelijk was, ging het snel. De cirkel konden we vullen, nu wisten we waar het om ging.
Hierna dachten we na over oplossingen en besloten we wat we zouden doen. Nu liet ze toe dat ik haar knuffelde. Ik kon haar emotie erkennen en we konden zoeken naar een oplossing, die het mogelijk maakte om er toch bij te zijn. Wat was ik trots op haar!
Wil jij ook mindmappen met je kind, maar weet je niet hoe? Download hier het werkblad.
Geef een reactie