Vinden jullie opvoeden ook zo kwetsbaar? Het is iets wat me de laatste tijd weer bezig houdt. Een gezin is ten slotte niet meer dan een stelletje kwetsbare mensen bij elkaar. Allemaal gevormd door hun eigen jeugd, omstandigheden, gebeurtenissen en meer. We zijn kwetsbare mensen, die nog elke dag leren, en tegelijk onze eigen kinderen proberen goed te begeleiden.
Ik besef het op dagen dat ik moe ben. Omdat de lente maar niet doorbreekt (hoewel ik echt tevreden probeer te zijn met die heerlijke dagen tussendoor). Of vanwege omstandigheden die mijn hoofd vullen. Dat heeft zijn weerslag op de kinderen.
Dat klinkt nog vaag; weerslag hebben. Ik bedoel ermee dat ik de dag positief begin, maar me aan het eind begin af te reageren op de kinderen. Ik snauw, ben ongeduldig, kan hun herrie niet goed hebben. Te moe om me positiever voor te doen dan ik ben.
Kwetsbaar, dat zijn we als mensen. En dus is ons gezin dat. Een wankel evenwicht, dat soms zomaar (voor je gevoel) om kan vallen. En toch is die kwetsbare, wankele plek dé plek waar God kinderen in plaatst.
Misschien omdat het ook iets moois heeft. Omdat opvoeden ook leren omgaan met (je eigen) kwetsbaarheid is. Welk voorbeeld geef ik daarin? Hoe ga ik om met wie ik daarin ben? Met wie God daarin is?
Opvoeden is jezelf leren kennen, in al die kwetsbaarheid. Dat vraagt moed! Je kunt schrikken van wat je in de spiegel ziet, van het voorbeeld dat je op dit moment aan je kinderen geeft. Het kan zijn dat je aan de slag mag.
Mag? Ja, mag! Het is een liefdevolle keuze voor jezelf, maar zeker ook voor je kinderen. Hoe blijf jij in de spiegel kijken? Hoe ga jij om met jouw kwetsbaarheid?
Geef een reactie