Het was tijd om de jongste ‘uit te laten’. We gingen met een slakkengangetje door de buurt, dus alle tijd om rond te kijken. Zoals elke winter (ja, dit blog is wat ouder) verbaasde ik me. Omdat er al zoveel in de knop zit, klaar om uit te botten.
In de knop.
In de knop gebroken.
Die term wordt heel soms gebruikt voor seksueel misbruik. Het kwam bij me binnen. Als beeld voor seksualiteit breder dan alleen misbruik. Ik zag hoe kwetsbaar het begin van nieuw groen is. Dat het tijd nodig heeft om te groeien. Het nu open breken, zou onherstelbaar kapot maken. Het was nog veel te vroeg.
Maar ook… dat je geweld moet gebruiken om in de knop te komen. Je moet slopen, door lagen heen werken. Zo heftig is seksueel misbruik, zo totaal onnatuurlijk, zo vernietigend.
Ik weet niet of een knop zich weer kan sluiten. Een mens wel. Hermetisch en ondoordringbaar. Om te voorkomen dat het ooit nog een keer gebeurt. Een andere reactie is om alles wat kapot is open en bloot te tonen en net te doen alsof dat comfortabel voelt, alsof het normaal is. Alsof dat is wie hij/zij is.
In beide gevallen is er iets kapot, iets wat niet kapot hoort te zijn. Iets wat in de knop verborgen mag blijven. Tot het moment daar is. Tot liefde, aandacht en geduld het open doet bloeien. Alleen dán kan het onbeschadigd groeien.
N.B. Er is ook een stichting die de naam ‘In de knop gebroken’ draagt, voor ouders van wie een zwangerschap afbrak of een kindje na de geboorte overleed. Met dit blog hoop ik niemand te kwetsen, die daarmee te maken heeft.
Geef een reactie