Vraag: ik lees in jouw blogs regelmatig dat dingen niet goed gaan in de opvoeding. Je bent daar open over. Zelf heb ik hier heel veel moeite mee. Ik wil het goed doen, wil het anders doen. Ik wil niet dezelfde fouten maken als mijn ouders. Ergens voelt die druk ook zwaar. Hoe ga je daarmee om?
Antwoord: Je vraag is heel kort en dus kan ik in mijn interpretatie de mist in gaan. Ik geef je mee wat er zoal bij me op kwam, toen ik je vraag las. Allereerst: ik vind het ook moeilijk dat ik niet doe wat ik wil. Daar kan ik om huilen, het kan me raken, het doet pijn. Tegelijk leerde ik er ook anders naar kijken.
Zo gebruik je een hard woord: fouten. Zie je het zo bij je ouders? Zie je het zo bij jezelf? Herkenbaar hoor. Het is zo menselijk om jezelf verwijten te maken! Misschien voel je jezelf als kind ook weer zitten, geraakt door hoe je ouders met jou omgingen. En nu doe je hetzelfde bij jouw kind. Voel je het? Misschien is het wel jouw eigen pijn die geraakt wordt. Ineens zit je ook aan de andere kant: aan die van ouders.
Bij mij heeft inzicht in mezelf als moeder me geholpen bij mijn eigen pijn. Ik zie steeds meer dat je als ouders het besluit kunt nemen om dingen anders te doen, maar dat wil niet zeggen dat het ook lukt. Hoe graag je ook wilt… Je loopt tegen innerlijke weerstand aan, roestige overtuigingen. Je wilt je emoties tonen, maar ontdekt dat je dit (nog) niet lukt.
Falen, ja, zo voelt dat. Maar misschien is het pas falen, als je dat probeert te verstoppen. Zoals in een podcast (kan niet meer terugvinden welke) door Marieke stam gezegd werd: ‘Wil je laten zien dat je een supervrouw bent of dat je faalt, maar daarmee om weet te gaan?’ Zoals in het boekje Pubergeschikt staat: ‘Jij bént een voorbeeld. Door wie jij bent, door hoe je met dingen omgaat, door je relaties.’
Omarmen dat je niet perfect bent (dat is niet hetzelfde als gemakkelijk goed praten), betekent ook dat je dát toont aan je kinderen. Probeer je niet te richten op WAT er mis gaat, maar leg je focus op HOE je daarmee om gaat. Als niet-perfecte ouder.
Concrete tips:
- Bied gerust je excuses aan.
- Zeg hardop wat je graag wilde, maar wat je niet lukte (zeker bij tieners).
- Huil gerust, leg uit wat je raakte, rekening houdend met het niveau van je kind.
En, last but not least: als je christen bent, mag je je richten op genade. God kijkt eerlijk én genadig en wij mogen daarin op Hem lijken, ook als we naar onszelf kijken.
Geef een reactie