Oh, die kinderlijke logica, ik kan er zo van genieten! We hadden een bruiloft achter de rug.
‘Dus nu kan ze ook kinderen krijgen’, zei de jongedame.
Sja, ik snap de gedachte. Vermoedelijk ziet ze deze volgorde: man en vrouw trouwen, wonen daarna samen in een huis, liggen dus samen in een bed en daarom kan er een zaadje bij een eitje komen en een kindje groeien.
Of schat ik haar (of mijn voorlichting) nu te hoog in? Is de volgorde simpelweg de werkelijkheid om haar heen: mannen en vrouwen krijgen kinderen als ze getrouwd zijn. Basta!
Tot iets die werkelijkheid aan het wankelen brengt.
Andere dochter observeerde het bij iemand: ‘Ik zie nooit een vader, ze zijn alleen met hun moeder.’ Ze wachtte op een reactie.
Voorzichtig gaf ik antwoord: ‘Ze hebben wel een vader. Met hem had hun moeder een relatie. Ze ontdekte alleen dat ze niet met hem wilde trouwen.’
‘Waar is de vader dan?’
‘Dat weet ik niet. De vader wilde eigenlijk geen baby. Hij zorgt niet voor de kinderen.’
Ik aarzelde bij het vervolg, bang dat er veroordeling in door klonk. Dat wilde ik niet overdragen, omdat ik het hele verhaal niet ken, omdat ik weet van gebrokenheid.
‘Het is fijn als een man en vrouw zeker weten dat ze met elkaar willen trouwen. Omdat het voor kinderen fijn is om een vader en moeder te hebben.’
Ik was even stil. ‘Maar zo gaat het niet altijd. Soms vergis je je of maak je een keuze waar je spijt van krijgt of gaat het heel snel.’
Dochter was ook stil. Er kwam geen vraag. Ik kon niet in haar hoofd kijken.
Maar zo gaat dat bij seksuele vorming: er is een vraag, er volgt een antwoord en wie weet komt er nog een keer een vervolg. Vandaag of morgen of ooit.
Geef een reactie