Ik had grootse verwachtingen van geloofsopvoeding. Meer nog: grote plannen. We zouden er iets moois van maken, iets waar de kinderen van genoten. We zouden knutselen, projecten doen, teksten aanleren. Geloven is tenslotte een feest.
De praktijk bleek echter anders. Nee, niet over dat geloven een feest is en een avontuur. Maar wel in hoe haalbaar mijn ideeën bleken. Zeker toen de kinderen ouder werden en het gezin drukker, begonnen we nog steeds dapper. Maar al te vaak strandde het in de chaos van ons gezinsleven.
Dat roept de vraag op: lukt het ons wat moois te maken van de geloofsopvoeding? Of is mijn doel mislukt? Daar hoef ik niet lang over na te denken. Er is iets moois in de plaats van al die grootse plannen gekomen. Iets wat minstens zo waardevol is. En dat is simpelweg Bijbel lezen.
Ergens begin dit schooljaar besloten we Markus te lezen met de kinderen, omdat we niet alleen maar Kinderbijbels wilden lezen. We lazen kleine stukjes en dan twee keer: in de HSV en de Bijbel in gewone taal. Na elk klein stukje stelden we één vraag om over door te praten. Soms langer, soms korter.
En dit heel simpele, gewone en vooral niet creatieve ‘project’ bleek een schot in de roos voor ons gezin. Er ontstonden prachtige, korte gesprekjes (naast de momenten dat de chaos of tegenzin bleef). Het ging over Jezus, over reacties op Zijn boodschap, over je zorgen maken. En omdat relaties, intimiteit en seksualiteit deel uitmaken van de Bijbel ging het daar ook over.
Aan dit alles dacht ik bij de voorbereiding voor de workshop Blik op de Bijbel. Daarin vertel ik dat het belangrijk is om het gesprek over de Bijbel al heel jong te beginnen, zodat je een basis hebt als de moeilijkere gesprekken en vragen komen. Leer samen in gesprek gaan over God, over Jezus, over de Bijbel. Leer vragen stellen aan elkaar, maar ook aan de tekst. Daar heb je tegen de tienertijd alleen maar profijt van.
Geloofsopvoeding. Het kan groots en meeslepend. Maar soms is ‘gewoon’ de Bijbel ook genoeg!
Geef een reactie