Generatiekloof?

‘Maham, wat weet jij er nou van?!’
Vast geen onbekende opmerking als je tieners in huis hebt. Als je naar je kinderen kijkt, dan kun je de generatiekloof soms zomaar voelen. Maar tegelijk… is er wel zoveel afstand?

Ik neem je gewoon even mee terug in de tijd. Laat je meevoeren:

Van groep acht naar de brugklas; dat was ongelooflijk spannend. In groep 8 wist je waar je stond, maar op deze nieuwe school ligt alles weer open. Waar hoor je bij? Wie zijn er populair in de klas? Hoe zien anderen jou? Ben je populair? Hebben jongens of juist meisjes aandacht voor je?

Je kijkt naar de jongens en meiden uit de klas, vergelijkt hun kleding met de jouwe, ziet hoe recht of juist scheef hun tanden staan, ziet hoe jong of juist volwassen ze zich gedragen. Je gaat om met je klasgenoten en probeert uit te vinden hoe ze tegen jou aan kijken. Je probeert eens grappig te zijn, doet een poging om te flirten, je gedraagt je wat serieuzer of probeert wijze opmerkingen te maken.

De grote vraag in je leven is: wie ben ik? Je zoekt de antwoorden in jezelf, in wat je kunt. Je kijkt naar wat jou onderscheidt van de anderen, zodat je meer ontdekt over hoe uniek je bent. Of je zoekt waarin je juist op hen lijkt, zodat je weet bij welke groep jij hoort.

Langzaam maar zeker wordt het allemaal wat duidelijker waar je bij hoort, maar dan ben je er nog niet. Want die positie vast houden, dat vraagt ook iets van je. Als klasgenoten je waardeerden om je grappen, dan probeer je de humor vast te houden, zelfs al gaat het voelen als een jas die je niet meer past. Als je populair werd, dan is er altijd de angst om door de mand te vallen.

Zo rol je door de puberteit, soms van drama naar drama, soms van een dikke traan naar een gierende lach, soms van diep dal naar sky high, van onzeker naar zelfverzekerd, van gelukkig naar ongelukkig.

Wat een reis! Herinner je je het weer? Zag je jezelf weer staan en zitten in de aula, in de klas, tussen leeftijdsgenoten, op club, bij de sport, overal zoekend naar jouw identiteit?

En weet je wat? Het hele stuk zou zomaar ook voor jouw tiener kunnen gelden, precies zo. Lees maar na. Wat nou generatiekloof?

Ja, ik snap heus wel wat ze daarmee bedoelen en dat is er ook; die extra dimensie in hun leven, een extra wereld inclusief extra identiteit. Maar je hebt daarnaast heel veel gemeenschappelijk.

Hoe gaaf als we onze kinderen daarin kunnen bereiken, doordat we zelf vanuit die tijd durven spreken, kwetsbaar durven zijn. Wij delen onze ervaring, zij de hunne, de andere, maar tegelijk ook een beetje dezelfde.

Extra tip: heb je een dagboek, lees dan die tijd nog eens na en/of laat je zoon of dochter stukken lezen.