‘Ballonnen’, riepen de kinderen enthousiast, ‘wat is daar?’ Ze wezen naar een zaakje.
‘Daar wordt een nieuwe winkel geopend, denk ik.’
‘Wat voor één?’ wilde één van de meiden weten.
‘Ehm’, ik aarzelde, wetend wat één of meer vrouwen daar aanboden. ‘Dat wil ik je best uitleggen, maar niet hier. Straks.’
De terugweg kwam dochterlief er alweer op terug. ‘Waarom wilt u het niet vertellen?’
Blijkbaar voelde ze iets.
Thuis, tijdens het eten, raapte ik mijn gedachten bijeen en begon ik dapper. ‘In de meeste winkels kun je dingen kopen. Zoals eten of speelgoed. In andere winkels doen mensen iets voor je. Een massage of een vakantie bedenken.’
Tot zover de inleiding. Hoe nu verder?
‘Je weet al dat als man en vrouw getrouwd zijn, ze elkaar aanraken. Ze knuffelen en strelen elkaar. Dat doen ze ook bloot en dat is mooi en goed als twee mensen van elkaar houden.’
Vanuit die basis ging ik door. ‘In de winkel die we zagen, kun je kopen dat je aangeraakt en gestreeld wordt. Er is daar één vrouw of meer, die dat wil doen als je geld betaald. De man en vrouw kennen elkaar niet. Ze houden ook niet van elkaar. Maar ze willen wel graag bloot aangeraakt worden.’
Het raakte me dit hardop te zeggen tegen kinderen. Hoe bizar is het eigenlijk! Ik volgde het gevoel spontaan. ‘Eigenlijk is het heel verdrietig wat er gebeurt. God heeft zoiets moois gegeven, om op een speciale manier van elkaar houden. De liefde tussen een man en vrouw groeit daardoor. Maar hier is het zonder liefde. En dat maakt iets kapot van binnen. Het is niet goed voor je.’
Er volgde geen vraag. Misschien kwam dat later nog, of niet. Want opvoeden is zaaien. Wat er onder de grond gebeurt, zie ik niet. Maar wie weet wat er later boven de grond zal groeien.
Hoe zou jij antwoord geven op deze vragen?
Geef een reactie