Een vierde?!

‘Is het je eerste?’
‘Straks zijn we al met zes!’
We hadden het grote nieuws vertelt: we krijgen een baby! En nu zei dochterlief dit op trotse, tevreden toon. Op haar basisschool is dat niet uniek, helaas voor haar. We zouden de wedstrijd nog steeds niet winnen.

Trots.
Het stak een beetje. Want dat herkende ik niet, eerlijk gezegd. Ik was zwanger, maar het voelde een beetje ongemakkelijk. Want een vierde! Al drie kinderen en dan toch weer zwanger!
‘Is het je eerste?’
‘Nee.’
‘Oh, je tweede.’
‘Nee, onze vierde.’
(…)
Om me heen hoorde ik soms aarzeling of heel openlijk: ‘Echt?! Oh, dat zou ik noooooit doen! Wat vreselijk! Al dat lawaai.’
De reacties waren anders dan bij de eerste, tweede, derde… Of zat dat in mijn hoofd? Was dat projectie?

Ik zocht op internet.
Ik las: ‘Eén kind maakt je ouder. Een tweede is leuks als broertje of zusje. Een derde is een cadeautje. Maar een vierde… wat is dat?’
Ik las: ‘Een vierde is net buiten de norm. Dat is dus een keuze. Het roept misschien vragen op. Heb jij er dan geen moeite mee?’

Die laatste vraag haakte aan. Want ja… ik heb er ook moeite mee. Met opvoeden, met het gezinsleven. Dat gaat heus niet vanzelf. En ik ben open geweest over mijn grijze wolk na geboorte. Ik vertel wel eens over andere struggles.
Hoezo dachten wij dit eigenlijk aan te kunnen?

Mijn toestand op dat moment hielp ook niet mee, het bracht me nog verder aan het twijfelen. Daar zat ik: ziek, zwak en misselijk, energie tot op de bodem gedaald en daarmee geen aardige mama.
Onze kinderen voegden zich braaf in de stemming. (Lees: mama boos, kinderen boos. Mama chagrijnig, kinderen chagrijnig.) We waren de grip even helemaal kwijt. Ik kon het nú al niet aan!

En toch… zwanger. De kinderrij is geen wedstrijd. Het gaat over een aantal kernwoorden, die niet zomaar te vangen zijn in kleine gesprekjes op straat. Het is: verlangen, dat gevolgd wordt door een zoektocht in gebed. Het wegen van de huidige situatie in het gezin en rondom het gezin. Het is een keuze maken in vertrouwen en… als God het geeft… ontvangen.

Ja, ontvangen door kwetsbare ouders in een kwetsbaar gezin (en een kwetsbare wereld). Wij zijn geen supermensen. Hoewel: we staan niet alleen. Er is familie, kerkelijke gemeenschap, God(!). Dat bij elkaar is ongekend krachtig.

Dus… wat is een vierde?
Het is een cadeau!
Een ongelooflijk mooi geschenk.
Een wonder!

Hoeveel kinderen heb jij? Hoe ervaar jij dit?