Durven we in de spiegel te kijken?

De eerste reacties van (familie)vloggers op de uitzending van Tim Hofman over familievloggers komen los. In de aflevering van boos en in dat soort reacties valt me vooral op dat men in de verdediging schiet en weigert te overwegen.

In 2022 schreef ik op Thuis in liefde al over sharenting. Ik stelde mezelf en volgers de vraag hoe je omgaat met het plaatsen van content over je kinderen. Ik begrijp de neiging om je ‘kop’ in het zand te steken, echt! Het is zo makkelijk om het goed te praten, zoals Daniël Bellinga in een interview zegt (geloof, hoop en liefde verspreiden). Ik heb daar ook mijn variant op voor Thuis in liefde.

De ‘smoes’ gaat zo: Ik heb iets moois te delen, iets wat deze wereld nodig heeft en door onze kinderen in de content te betrekken, kan ik zoveel meer mensen bereiken.

Maar dat is dus precies waar het over gaat. Laten we eerlijk zijn naar onszelf, laten we als ondernemers/vloggers in de spiegel kijken. En je weet het, als dit over jou gaat. Of je nu in tekst of beeld je kinderen toont…

Ik wil in de spiegel kijken en hoop dat jullie mij aan durven spreken als het hierom gaat. Ja, persoonlijke content, zeker die met kinderen geeft meer volgers/lezers. Waar ligt de grens? Waar gebruik of zelfs misbruik je je kinderen? Of moet je het gewoon helemaal niet doen? Kijken we over 10 jaar niet met buikpijn naar alles wat er nu vrijuit gedeeld werd?

Wat vind jij? Ik overwoog al vaker te stoppen met social media en eerlijk gezegd is deze uitzending weer een reden om daar nog eens over na te denken. Om met een vraag van Tim Hofman (en eerder al van Jeffrey Wirtz) te eindigen: Is dit het waard?

Ps. De toon van Tim Hofman waardeert niet iedereen en ik kan me daar iets bij voorstellen. Aanval leidt tot verdediging, terwijl zoeken naar de intenties van de ander meer inzicht geeft. Maar laat Tims toon niet de inhoud vertroebelen!