Bezet.
Dat is een passend woord voor hoe mijn hoofd soms voelt. Als ik een wc-deur zou zijn, zou een rood schijfje zichtbaar zijn. En waardoor ik bezet ben, kan ik niet eens altijd benoemen. Gewoon, door alles. Door eindeloze to-do-lijsten, door situaties in de omgeving, door werk, gezin, vrijwilligerswerk, …
Kinderen laten zich niet stoppen door een rood schijfje bij de toilet en al helemaal niet door signalen van een bezet hoofd. Ze hebben me net zo hard nodig als anders, zo niet harder.
En daarom was vakantie zo heerlijk én een wake-up-call. Ik had weinig aan mijn hoofd en mijn man idem. Dat betekende aandacht en tijd, aanwezigheid. Ouders die zitten en toekijken, die soms meedoen. Maar misschien vooral ouders die rustig en kalm zijn.
Het sloeg op een bijzondere manier over op de kinderen. Ik weet het niet, maar er kwam iets vrij. Er was veel liefde onderling. Meer delen, meer elkaar helpen, meer samen, meer knuffelen. Dát was de wake-up-call: zo kon het dus ook zijn!
Maar toen kwamen we weer thuis. Al in de keuken staarden verfpotten ons aan. De speelhoek ontplofte al na één uur. De agenda kwam tevoorschijn. Het schijfje sprong met een ruk weer op rood. Bezet. Niet zichtbaar, maar o zo verraderlijk onzichtbaar. En niet alleen bij ons; in verhalen van anderen hoorden we dezelfde gevoelens van ‘oh ja’.
Sja, wat doe je dan?
Ik ben te nuchter om ons hele leven overhoop te gooien. Maar ik houd wel van keuzes maken. Ons leven eerlijk tegen het licht houden. Wat kan ik doen om minder bezet te zijn in mijn hoofd? Wat vraagt dat van mobielgebruik? Van even tussendoor werken? Van…
Volmaakt onbezet zijn, bestaat niet. Maar ik wil dat signaal wel vaker op groen!
En jij?
Geef een reactie