Ik was zo moe! De hele ochtend deed ik al mijn best de jongste zélf te laten spelen, want ik had de energie niet voor zijn geklets en eindeloze vragen om aandacht. Maar het is alsof ze dat voelen… Dat ik het zo graag wilde, dat zijn gedrag me frustreerde. We modderden de ochtend door en zijn gedrag verergerde mijn moeheid. Een oplossing zag ik niet: wat begrijpt een driejarige van ‘laat me even met rust’?
Meer dan ik dacht!
Tijdens de lunch ‘stortte’ ik in. De jongste ratelde weer zonder ophouden.
‘Kun je gewoon even stil zijn?’ riep ik uit. ‘Ik wil rust, even alleen zijn!’
Hij werd stil, keek me lang en nadenkend aan. Dit was duidelijk nieuw voor hem. Toen sprak hij met een serieus gezicht: ‘Ik kan wel even naar boven gaan, dan ben je alleen.’
Het klonk niet verongelukt, niet berustend, maar wijs.
Ik schoot in de lach. Hij zag eruit als iemand bij wie het kwartje is gevallen. Alsof alles ineens simpel was. En, besefte ik al snel, zo was het ook. Want hoe duidelijk is irritatie? Mijn houding zei wel dingen, maar dat was nogal verwarrend. Nu wist hij precies waar hij aan toe was.
Ik keek hem even twijfelend aan. Want kon het werkelijk zo simpel zijn? Kan een kind dit al snappen? Het leek erop en ik besloot zijn voorstel aan te nemen.
Sindsdien is ‘alleen zijn’ een term in huis. ‘Wilt u alleen zijn?’ vraagt hij nu soms. Of hij zegt het zelf, als ik vraag waar hij wil spelen. ‘Nee, maar ik wil alleen zijn.’
Dus ik daag je uit! Ontdek zelf hoe wijs een kind kan zijn. En dat ze graag duidelijk horen waar je staat, hoe je je voelt en waar je behoefte aan hebt. Niet vanuit ‘zieligheid’, maar gewoon rustig. Ik denk zelfs dat kinderen hier veel van kunnen leren, als ik er nog eens over nadenk. Om zichzelf en hun gevoelens serieus te nemen, om rustig hun wens te formuleren.
Heb jij ook voorbeelden van de wijsheid van een kind?
Geef een reactie