‘Mam, ik wil een make-up-doos voor mijn verjaardag.’
Die vraag verwachtte ik niet voor de tienerleeftijd.
Maar hij kwam wel.
‘Die krijg je niet’, zei ik kort en krachtig.
‘Waarom niet?’
Ja, waarom niet?!
Ik had een aantal uur om erover na te denken.
Tijdens de avondmaaltijd kwam ze erop terug.
‘Mag het nu wel of niet?’
Ondanks de denktijd begon ik alsnog wat aan te modderen.
‘Waarvoor wil je het gebruiken dan?’
En: ‘Ik vind je nog te jong voor make-up.’
Maar al pratend, kwam ik ineens tot de kern.
Besefte ik ineens wat ik mee wilde geven.
‘Weet je’, zei ik.
‘Make-up is een soort versiering.
Zoals je op feestjes slingers op hangt.
Om het mooi en feestelijk te maken.
Alles is al mooi, maar die dag mag het wel wat extra.
Zo is het ook bij jou.
Je bent prachtig!
Om mooi te zijn, heb je geen make-up nodig.
Maar versieren is natuurlijk wel heel leuk!
Wat nagellak of lipgloss.
Voor andere dingen vinden we je nog te jong.’
Ze accepteerde het.
Maar in mijn hoofd bleef het gonzen.
Omdat make-up niet altijd versiering is.
Maar een manier om je te verstoppen.
Het speelt nog geen rol bij de meiden.
Maar het kan komen.
Als ze zich gaan realiseren hoe deze wereld denkt over schoonheid.
Make-up als versiering.
Mijn stille hoop is dat het dat blijft voor hen.
Of ze het nu veel, weinig of niet gaan gebruiken.
En jij…
Wat is make-up voor jou?
Wat gun jij je meiden?
Geef een reactie