Vijfjarige staat voor de spiegel tanden te poetsen. ‘Ik vind mezelf lelijk, als ik naar mezelf kijk.’
‘Oh?’ Ik sta even met mijn mond vol tanden. ‘Echt?’
‘Ja.’
Mijn zorgelijke gedachten bedwingend, geef ik een rustige reactie: ‘Ik vind je mooi. Moet je jouw ogen zien! Zo groot en helder. God heeft jouw prachtig gemaakt.’
Het kleine kind glimlacht een beetje.
‘Wat maakte dat je dat zei?’ vroeg ik.
‘Nou, K. uit mijn klas zegt dat ik lelijk ben.’
Ik schiet onwillekeurig in de lach vanwege kleine meisjes en grote woorden, vanwege plagerige woorden en ernstige reacties.
Plagerig duw ik tegen het schoudertje. ‘Nou, dan heeft hij dat mooi mis, toch?’
Kindlief knikt met een grotere lach en huppelt de badkamer uit.
Soms is het de kunst signalen klein te houden. Eigen angsten te negeren en luchtig de situatie weg te glimlachen. Precies zoals je je dochter wilt leren met dit soort opmerkingen om te gaan.
Zo mag het.
Laat maar los, je weet wel beter.
Niet een klasgenoot bepaalt wie jij bent.
Je Schepper doet dat.
Geef een reactie