Verminkt

Geschreven door Elza Hogendoorn

‘Je zou de leerling bijna niet meer aanraken.’ Of: ‘Ik ben wel echt voorzichtiger geworden met het aanraken van een kind.’ Dit soort uitspraken hoor ik regelmatig om me heen. Het is een gevolg van alles wat boven water kwam met #metoo, maar ook de vele misbruikzaken.

Een goed teken, zou je denken. En inderdaad; het is goed dat we ons bewuster zijn van wat we doen. Maar gooien we het kind niet met het badwater weg? Verliezen we niet iets heel moois? Misschien geldt in het algemeen wel dat met voorzichtigheid om het kwaad te voorkomen, iets van het goed verloren gaat. Het onschuldige, naïeve…

Bij het lezen van het Nederlands Dagblad kwam ik twee citaten tegen, die precies daar de vinger op legden. Die weergaven hoe verdrietig het is dat we op dit punt belandt zijn met z’n allen.

Hij beschrijft dat hij docent was en in die functie wel eens een arm om een jongere heen sloeg, bijvoorbeeld na ontzettend verdrietig nieuws. ‘Volgens mij hebben vrouwen een soort zesde zintuig daarvoor, die voelen heel goed aan of iets zuivere koffie is of niet.’ Tegenwoordig zegt hij: ‘Joh, ik heb spontaan de behoefte om je een knuffel te geven. Maar als je dat liever niet hebt, dan doe ik het niet.’ Zo haalt hij de spanning eraf.

Verminking… een naar woord, maar het dekt de lading wat mij betreft. Er is en wordt iets ontzettend kostbaars geschaad. En dat gaat nooit meer weg. Je kunt moeilijk terug. Ik heb er geen oplossing voor, maar het maakt me wel verdrietig.

Mijn enige oproep is deze: laten we alsjeblieft het verlies niet te makkelijk accepteren!


Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *