Deze week had ik de boekpresentatie van mijn boek. (Daar las je niets over, omdat het niets met seksuele vorming te maken heeft.) Samen met kinderen dachten we na over dakloosheid. Ik hoopte voor dat moment het taboe te doorbreken, de mens achter de dakloze te tonen. Dat zijn namelijk ook gewoon mensen. Gewone mensen zelfs.
Een paar dagen later stond ik in een winkel. Er stond iemand voor me bij de kassa. Bij het weggaan zag ik wie.
Het was iemand met het gezicht van een man. Iemand met kniekousen en een rok erboven. Lange nagels, kleurrijk gelakt. Iemand die niet op of om keek. Ik kreeg niet de kans om te glimlachen. De caissière keek de persoon na. Ze trok een wenkbrauw op, snoof, schudde haar hoofd.
Op de boekpresentatie was het thema: ‘Iedereen heeft een verhaal.’ Een ex-dakloze beantwoordde vragen van kinderen. En zij ontroerden mij; hun vragen waren zo oprecht, zo nieuwsgierig op een mooie manier.
Als christenen geloven we bij uitstek dat iedereen een verhaal heeft. Meer nog: dat ieder mens een verhaal vol falen heeft. We zijn allemaal gelijk, niemand uitgezonderd. Maar ook: dat we in ons verhaal gekend worden. En dat iedereen, in Jezus, recht heeft op Gods liefde.
We slagen er alleen niet altijd in om dat te laten zien. Er zijn genoeg mensen die daarvan kunnen getuigen.
Terug naar de boekpresentatie. De aanwezige ex-dakloze vertelde die middag over stelen. Niemand zei: ‘Dat mag helemaal niet.’ Een kind vroeg wel: ‘Was je bang?’ En het antwoord leidde tot een gesprek over geweten.
Dat is wat vragen doen: ze brengen je de diepte in. Interesse in iemand opent deuren.
Geef een reactie