Die eerste keer dat je kind iets ‘echt’ fouts doet.
Dat is best schokkend.
Ik stond even beduusd.
Het ging stiekem.
Maar dan wel op de overduidelijke manier.
Er gingen niet 2 maar 6 lekkere koekjes in een bakje.
Kind hing er half overheen.
Schermde het af met het lichaam.
Argwanend probeerde ik zicht te krijgen.
‘Mag ik eens kijken?’
Ja, en dan…
Ergens besefte ik dat er iets af hing van dit moment.
De mate van openheid hierna.
Maar ook wat een kind doet met schaamte en schuld.
Ik hield mijn stem rustig.
‘Ik schrik hiervan’, zei ik,
‘en jij misschien ook?’
Ondertussen zat het kind onder de tafel.
Om een gevallen koekje op te rapen.
Maar dat duurde verdacht lang.
‘Je mag er 4 terug leggen’, zei ik nog steeds rustig.
(Ik dacht ineens terug aan een zin uit een boek.
‘De kalme stem van vader joeg me meer angst aan dan…’)
In de drukte van de ochtend bleef malen wat ik hiermee moest.
Nee, wilde…
Want dit was een kans.
Uiteindelijk nam ik een ander kind op schoot.
‘Ik wil het over iets heel belangrijks hebben.
Luister jij ook?’
Nu kwam het erop aan goed te beginnen.
Anders zou het kind zich direct sluiten.
Dat doet schuld en schaamte.
‘Wij doen allemaal verkeerde dingen.
Dat zit in ons hart.
In mijn hart en in papa’s hart.
In jouw hart en die van de anderen.
Daar hoeven we eigenlijk niet van te schrikken.
Je mag dat altijd vertellen.
Dat het mis is gegaan.
Dat het verkeerde heeft gewonnen en je daarnaar luisterde.’
‘Ik weet niet wat verkeerd en goed is’, zei het kind op mijn schoot.
‘Als je iets wilt verstoppen of stiekem doet.
Dat is meestal verkeerd.
Daar kun je het aan herkennen.
En weet je wat je dan kunt doen?
Vragen of de Heilige Geest je wil helpen het niet te doen.
Alleen met Hem lukt dat.’
‘En gaat het toch mis?
Dan mag je God vergeving vragen.
En opnieuw beginnen.
Je mag het ons vertellen.
Of iemand anders.
Zullen we dat afspreken?’
Opvoeden gaat met vallen en opstaan.
Gewoon maar proberen.
Zoeken naar woorden.
Hoe help jij je kind zich niet te sluiten als het zich schaamt?
Geef een reactie