Wat maakt iemand tot goede moeder?
Ik keek de docu ‘een goede moeder’.
Het raakte me.
Omdat het zo ongelooflijk herkenbaar was.
En dat mogen we best wat vaker hardop zeggen.
Doe jij mee, onder deze post?
Ik zal beginnen.
Vorige week huilde mijn zoontje heel veel.
Tot ik zelf ook huilend met hem op schoot zat.
Ik wist het niet meer.
En ik wilde het niet meer.
Ik wilde weg.
En toch ben ik een goede moeder.
Mijn werk was maanden op een laag pitje.
Weinig afspraken buiten de deur.
Tot deze maand.
De agenda stond vol.
Ineens was er stress en chaos.
Ik deed het, ja.
Iedereen deed het toch?
Veel meer dan ik tot nu toe!
Ik moest het ook kunnen.
Maar nu wist ik het weer.
Mij lukt veel werken niet.
En toch ben ik een goede moeder.
Ons huis voelt vrijwel nooit helemaal opgeruimd.
Ik durf niet eens hardop te zeggen hoe weinig ik dweil.
Ons leven voelt ook regelmatig uit balans.
Soms als totale chaos.
Dan zijn we hier te laat.
Dan vergeten we dat.
En toch ben ik een goede moeder.
‘Ik word helemaal gek hier’, riep ik aan tafel.
Ik sleurde een kind naar de gang.
Dreigde een andere er achteraan te sturen.
‘Iedereen praat en roept en gilt en huilt’, zei ik.
‘Doe allemaal even normaal.’
Het was niet mijn meest pedagogische moment.
En toch ben ik een goede moeder.
Echt?
Ik schrijf het wel zo dapper, maar twijfel tegelijk.
Wat zullen ZE wel niet zeggen?
Maar lieve mama (lieve ik)…
Goede moeders doen hun best.
Ze houden zielsveel van hun kinderen.
Maar ze zijn niet perfect.
Ze voldoen niet aan alle idealen.
Ze falen.
Ze houden niet alle ballen in de lucht.
En toch zijn ze goede moeders.
En het is tijd dat ze (we) dat gaan beseffen.
Geef een reactie