Vraag: mijn dochter van 7 jaar speelt geregeld op een iets afgelegen speelplekje. Het is vlakbij, maar wel uit het zicht. Met enige regelmaat zitten in diezelfde speeltuin jongeren van rond de vijftien muziek te luisteren, meestal met z’n tweeën of alleen. Of er hangt een volwassen man op het bankje, terwijl hij met zijn mobiel bezig is. Ik vind het geen prettig idee dat mijn dochter daar alleen gaat spelen, maar ik vind het lastig om dit met haar te bespreken. Ik wil haar niet bang maken. Zij denkt er nu nog helemaal niet aan, dat mensen iets naars in de zin kunnen hebben. Heb je tips hoe ik dit gesprek aan kan gaan?
Antwoord: ik kan me je vraag heel goed voorstellen. Mijn dochters zijn ongeveer in dezelfde leeftijd en inderdaad; het lijkt mij ook geen fijn idee. Allereerst is het goed om te bedenken dat de ideeën, die jij je als volwassene in je hoofd haalt, in principe niet bij je kind opkomen. Zoals je zelf zegt: ze is op een mooie manier nog naïef. Dat mag ook blijven; je hoeft niet alle mogelijkheden met haar door te gaan spreken.
Een medeouder op het platform gaf deze tip: ‘Speel open kaart. Vertel je kind dat sommige kinderen of mensen verkeerde bedoelingen kunnen hebben. Als er iets gebeurt, wil je dat je kind niet alleen is of dat er mensen in de buurt zijn, zodat die haar kunnen helpen. Op deze plek is dat niet het geval, dus daarom wil je liever dat je kind op die of die locatie speelt.’
Een andere mogelijkheid is het gesprek aan gaan over buiten spelen in het algemeen. Geef aan dat je dochter nu steeds verder gaat spelen in haar eentje en dat je daarom een aantal afspraken wilt maken. Denk dan aan dingen als:
- Tot hier en hier mag je spelen en rondfietsen.
- Als je bij iemand (binnen) wilt spelen, kom je dat eerst vragen.
- Mama wil nieuwe vriendjes en vriendinnetjes en hun papa of mama eerst leren kennen, voor je er binnen speelt.
- Neem nooit snoepjes of een ander cadeautje aan van iemand die je niet kent of niet zo goed kent. Vraag het altijd eerst aan papa, mama of bijvoorbeeld de juf of meester.
- Je mag niet met iemand meegaan, zelfs niet als je dat heel graag wilt. Kom het altijd eerst vragen.
In deze context deel je dan ook de afspraak dat ze niet alleen in de speeltuin speelt.
En dan kunnen er vragen komen. Waarom mag dat niet? Uiteindelijk ontkom je er dan niet aan iets te vertellen over mensen met verkeerde bedoelingen. Het kan helpen een kinderboek erbij te pakken. Zie daarvoor dit blog of deze. Dat er slechte en verkeerde dingen zijn, snappen kinderen heel goed. Probeer het gesprek vooral op rustige en ontspannen toon te voeren. Kinderen luisteren naar jouw toon om te bepalen of ze ergens bang voor moeten zijn of niet.
Last but not least een vraag om over na te denken: maakt het in deze vraag verschil of het om een jongen of meisje gaat? Zou je je zoon ook waarschuwen? Waarom wel/niet?
Ik hoop dat je met deze tips verder kunt. Durf als ouder op jezelf te vertrouwen. Vaak voel je wel aan wat je wel of niet kunt delen.
Geef een reactie